vissen in een school
nauw luisterend naar elkaar
vormt het koor een klank
Al maanden zagen wij elkaar niet meer,
maar vandaag, op straat, kruisten onze wegen.
We kwamen elkaar plotseling weer tegen:
Hallo, hier ben ik dan, daar was je weer.
Gescheiden door het voortrazend verkeer
stonden we beiden even stil, verlegen
met de gelegenheid die we hier kregen:
Zo x92n kans heb je niet gauw een tweede keer.
Dan word ik door een claxon wreed gewekt:
Een bus onttrekt jou even aan mijn zicht.
Ik weet een boze blik op mij gericht
van de chauffeur die traag weer verder trekt.
Ik kijk weer naar de overkant: te laat.
Ik zie nog net hoe je de hoek om slaat.
Dromen achterna te gaan
Zonder einde of begin
Geen besef van zon of maan
Altijd iets daar tussenin
Zonder einde of begin
Klokken zwijgen, klokken slaan
Altijd iets daar tussenin
Alles zal opnieuw ontstaan
Klokken zwijgen, klokken slaan
Oost is west en plus is min
Alles zal opnieuw ontstaan
Nooit meer plicht, alleen maar zin
Oost is west en plus is min
Sinds ik deel in jouw bestaan
Nooit meer plicht, alleen maar zin
Dromen achterna te gaan
Op 6 februari is er een try-out van een voorstelling die gemaakt is op basis van 20 haiku. Cees Mobach heeft daar korte films bij gemaakt, die muzikaal live worden begeleid door contrabassist Jasper Somsen, terwijl ik zelf de haiku voordraag. Daarnaast staat van ieder van ons andere muziek en poxebzie op het programma.
Op basis van reacties wordt een definitief programma gemaakt, waarmee we enkele keren de bxfchne op zullen gaan.
Niet verrassend dat "muziek" eruit springt als centraal woord. De vorm heeft op deze manier wel iets van straten, op xe9xe9n waarvan je iemand zomaar plotseling kan ontmoeten.